Proceedings of the International scientific and practical conference ― Modern Research And Education‖ (February 16-18, 2026) / Publisher website: www.naukainfo.com. – Warsaw, Poland, 2026. - 247 p.

223 Rys. 3. Wygląd sprawy rodu. Rys. 4. Schemat mojej (drugiej) gałęzi rodziny W warunkach po rozbiorach Rzeczypospolitej, pod koniec XVIII wieku, polskie rodziny szlacheckie musiały potwierdzać swoją przynależność do stanu szlacheckiego poprzez organy państwowe krajów, których poddanymi się stały. W Imperium Rosyjskim zajmował się tym specjalny departament Senatu — Heroldia i jej Komisja Rewizyjna, dla których gromadzono obszerne dokumenty genealogiczne w celu potwierdzenia szlachectwa, aby uzyskać przywileje wynikające ze statusu i zostać wpisanym do szlacheckich ksiąg genealogicznych guberni. Proces ten przebiegał powoli, ale przyspieszył po powstaniu listopadowym w latach 1830–1831, kiedy to władze rosyjskie postanowiły ostatecznie uregulować stosunki szlacheckie w celu ich opodatkowania. W wykonaniu cesarskiego dekretu Senatu z 1832 r. Heroldia przeprowadziła rewizję spraw zgromadzeń szlacheckich [4]. Przedstawiciele naszego rodu zostali zmuszeni do zebrania dodatkowych dokumentów i, choć nie od razu, potwierdzili swoje szlachectwo, co również znalazło odzwierciedlenie w metrykach. Dla mojej (drugiej) gałęzi rodziny etap potwierdzania szlachectwa okazał się łatwiejszy, ponieważ krewni z pierwszej gałęzi nie odmówili pomocy. Według aktów stanu cywilnego figurują oni jako szlachcice, posiadając odpowiednie dokumenty (Rys. 5. Świadectwo szlachectwa. Rys. 6. Kopia z herbem (nie moja)). Ich status