Proceedings of the International scientific and practical conference ― Modern Research And Education‖ (February 16-18, 2026) / Publisher website: www.naukainfo.com. – Warsaw, Poland, 2026. - 247 p.

224 został potwierdzony wpisem do księgi „Podolskiego zgromadzenia szlacheckiego‖ z 1861 r. i powtórzony w wyżej wymienionych publikacjach. Rys. 5. Świadectwo szlachectwa. Rys. 6. Kopia z herbem (nie moja) Sytuacja zmieniła się po powstaniu styczniowym w 1863 r., kiedy władze rosyjskie postanowiły ostatecznie uregulować kwestię polskiej ludności, która od 1866 r. została zrównana z chłopami i mieszczanami, gdzie odpowiednio uległa ukraińczeniu lub rusyfikacji [5]. Pojawiły się również nowe zastępcze stany – „jednodwórcy‖ i „wolni chłopi‖, do pierwszej grupy zaliczono mojego prapradziadka i pradziadka. Legitymizacja szlachty trwała jeszcze do 1917 r. W tym okresie status szlachcica dla poszczególnych osób z rodu to powracał, to znikał, co widać w zapisach ksiąg metrycznych. Ostatecznie w dokumentach pradziadek pozostał jednodworcem, a jego brat – szlachcicem (los nieznany). Wśród najciekawszych dokumentów w tej sprawie znajduje się tłumaczenie z 1680 r., w którym podano informacje o „pierwszym‖ (według schematu) nosicielu nazwiska – K. Niebelskiego, jako towarzysza znaku pancernego, który w Łucku za zasługi otrzymał od samego króla Jana III Sobieskiego dożywotnią własność wsi Kuczkarowiec (Кучкаровци, Кучкаровка, później Кучкарівка) w województwie wołyńskim, w pobliżu Łucka. Fakt ten umożliwił poszerzenie horyzontów badań i dodał szereg interesujących pytań. Na dzień dzisiejszy rok nobilitacji przodków nie jest jeszcze znany, podobnie jak to, w jakiej jednostce służył i pod czyim herbem. Niemniej jednak spróbuję sformułować kilka hipotez.