Proceedings of the International scientific and practical conference ― Modern Research And Education‖ (February 16-18, 2026) / Publisher website: www.naukainfo.com. – Warsaw, Poland, 2026. - 247 p.

225 W burzliwych latach XVII wieku wielu szlachciców z biednych i średnich rodzin podróżowało do Czerwonej Rusi lub Podola w poszukiwaniu kariery wojskowej. Za pieniądze przyznane przez kapitana zazwyczaj trafiali do tzw. chorągwi pancernych (Chorogwі pancernу), gdzie przebywali od 2,5 do 5 lat. Szczególnie prestiżowa była służba w wojsku królewskim lub hetmańskim, która przynosiła więcej pieniędzy, uznanie, stanowiska i nadziały ziemskie. Z czasem liczba korowów pancernych rosła ze względu na ich skuteczność, co wymagało reformy wyposażenia i czyniło je wzorcowymi [6. 7. 8]. ( Rys. 7. Wojownik chorogwi pancerny ). Rys. 7. Wojownik chorogwi pancerny Najwyraźniej coś podobnego stało się z moim przodkiem, który został przyjęty do służby i mógł wyróżnić się swoim zwycięstwem, za które został nagrodzony przez Jana III Sobieskiego. Nie wiadomo, za co dokładnie został wyróżniony, ale znam dwie legendy, które nieco odsłaniają zasłonę tajemnicy i są oparte na romantycznej fabule z tradycyjnym motywem - à la recherche d'une femme! Jeśli chodzi o herb, przegląd dostępnych herbarzy nie przyniósł pozytywnego rezultatu, ale w wskazanej rosyjskiej wersji mojego drzewa genealogicznego z 1802 r. podano nazwę herbu – „Jednoróżec‖ ( Rys. 2. Górna część obrazu rodowodu w języku rosyjskim). Podano nie główną nazwę tego herbu Boncza, a jedną z jego